Ik hou van december. Het is gezellig samenzijn met je geliefden met feestelijke lichtjes, lekker eten, mooie kleren en afsluitend met vuurwerk. Maar het is ook een maand van reflectie en einde van het jaar, goede voornemens en een nieuwe start.

Vaak is een van de goede voornemens gelukkiger zijn in het leven door bijvoorbeeld gezonder te eten en te bewegen en meer quality time met geliefden door te brengen. Omdat we een ‘gelukkig-zijn’ cultuur hebben dacht ik er verder niks van, tot ik een hele interessante Ted-talk zag, waarin Emily Esfahani Smith het onderscheid tussen gelukkig zijn en betekenis geven aan je leven, ‘the meaning in life’, uitlegde.  

Gelukkig zijn wordt gedefinieerd als momenten die goed, comfortabel en vredig voelen, terwijl betekenis geven aan je leven, voortkomt uit het deel uitmaken van en het dienen van iets dat groter is dan jezelf en uit het beste ontwikkelen in jezelf. 

Hoe je ‘meaning in life’ kunt vinden? Door ergens bij te horen, door een roeping te hebben, door te leven vanuit een plek waarbij je beseft deel uit te maken van iets dat veel groter is dan jij en door storytelling. 

Als mens is het natuurlijk dat wij ergens bij willen horen; familie, vrienden, een partner, werkkring, geloofsgemeenschap. Gezien worden, erkend worden, geliefd worden komt van deze betekenisvolle relaties waar je gewaardeerd wordt voor wie je bent en waar je anderen ook waardeert. 

Het hebben van een roeping oftewel een ‘purpose in life’ is iets waar je excellent in bent en waar je anderen mee kunt dienen. Het hebben van een roeping is gebaseerd op wat je voor anderen doet in plaats van wat je eruit haalt en dat maakt jouw leven weer betekenisvol.

Het beseffen dat er iets is dat groter is dan jezelf, waar je deel van uitmaakt, wanneer je voelt dat je bestaan het natuurlijke overstijgt. Dit kan op vele manieren. Voor mij is het bijvoorbeeld de geboorte van Jezus vieren met kerst en God dagelijks dienen, voor een ander kan het aanschouwen van kunst dat doen. 

En tenslotte is het verhaal dat wij onszelf vertellen over onszelf belangrijk voor ‘the meaning in our life’. Wij zijn niet een lijst van gebeurtenissen. Wij hebben het vermogen om te bepalen hoe je je verhaal redigeert, interpreteert en opnieuw vertelt, al ben je gebonden aan de feiten. Het krachtigste voorbeeld voor mij, was Iyanla Vanzant, die gevraagd werd over het overlijden van haar dochter, waarop ze antwoordde: ‘Ik moet wel heel speciaal zijn, dat God mij heeft toevertrouwt om dit te kunnen dragen.’ Wat een manier om naar zo een enorm verlies te kijken. 

Wordt ‘finding our meaning in life’ ons nieuw voornemen voor 2023? 

Een gezegende kerst, een goed uiteinde en een voorspoedig 2023. 

Daden bepalen wie we zijn. 

De media kopten over het bezoek van Rutte aan Suriname: “Rutte wil meer weten over de doorwerking van slavernij.” en “Rutte: Een Gemenebestrelatie met Suriname?”. Klinkt mooi toch? Maar laten we onderzoek doen naar wie deze langstzittende premier van Nederland is. Immers: ‘when people show you who they are, you have to believe them the first time’ (Maya Angelou).

Rutte weigert in landelijk excuses te maken voor het slavernijverleden, terwijl de grootste gemeenten van Nederland dit al wel gedaan hebben. Rutte III is gevallen op het institutioneel racisme van het toeslagenmisdrijf, waar, op basis van hun ‘buitenlandse’ achternaam en met valse beschuldigingen voornamelijk veelal gezinnen met een migratieachtergrond uit elkaar zijn gerukt, kinderen van hun ouders zijn afgepakt en de gezinnen financieel compleet de grond in zijn gewerkt. 

Rutte ontkende dit institutioneel racisme, hoewel zwarte kinderen en volwassenen permanent achtergesteld worden ten aanzien van toegang tot en deelname aan het onderwijs, de arbeidsmarkt, de woningmarkt, de gezondheidszorg en op elke andere gebied en hier talloze meldingen, onderzoeken en rapporten van zijn.

Ondertussen krijgen zwarte mensen in Nederland dagelijks te horen dat ze moeten ‘oprotten naar hun land’, want witte mensen weten niets van de gedwongen geschiedenis tussen Suriname en Nederland en waar ‘hun’ rijkdom vandaan komt; zoals pas enkele dagen geleden bekend werd dat het goud op de gouden koets afkomstig is uit Suriname en door misdrijven is verkregen. Maar ondertussen speelt Rutte wel de moraalridder naar Brunswijk. 

Aangekomen in Suriname, wil Rutte ineens meer weten over de maatschappelijke doorwerking van slavernij en de impact op het heden, wat zich dus uit in institutioneel racisme. In 12 jaar leiderschap is zijn kabinet gevallen op datzelfde institutionele racisme en hij ontkent het, maar in Suriname wil hij het ineens begrijpen? Maar pas op, in diezelfde adem wil hij praten over een gemenebestrelatie, waarbij de korte samenvatting is dat Suriname een economische kolonie wordt van Nederland voor hun schrijnend tekort aan grondstoffen, met name olie en gas. En ondertussen weigert hij het in beslaggenomen geld van de Centrale Bank van Suriname terug te geven. Dat heeft in ernstige mate bijgedragen aan de economische crisis in Suriname. 

Rutte draagt dus bij aan de economische malaise door ons geld achterover te drukken en wil ons vervolgens komen ‘redden’ van de mede door hem gecreëerde economische depressie. Onderwijl heeft hij Suriname harder nodig dan ooit, want o.a. onze grondstoffen moeten de enorme energie noodsituatie in Nederland oplossen. Hij heeft steeds geweigerd de gedwongen geschiedenis en de toxische relatie van stelen, slachten en verdelgen, te erkennen, maar wilt dat nu doen, zodat hij bij onze grondstoffen kan. Nu weet je het. En kennis is macht. Mocht je willen samenwerken, dan weet je wat je voor je hebt. Wanneer hij lacht, zie je zijn tanden. Weet dus dat hij kan bijten. 

Als klein meisje ben ik naar Mariënburg geweest. Mijn oom werkte daar en wij gingen op familiebezoek. Met mijn nicht, neef en zusje liep ik naar het suikerrietveld tegenover het huis om te gaan spelen. Ik was de laatste in de rij en liep tussen het hoge suikerriet, achter de anderen aan. En ineens voelde ik alsof er iemand achter me aan liep, dus ik keek om maar zag niemand. Hoewel het niet dreigend aanvoelde, zei ik aan de anderen dat ik daar niet wilde spelen en dus zijn we teruggekeerd. 

Fast forward naar 2022: ik was recent bij de onthulling van de beeltenis van de opstand van 1902 te Mariënburg.

Op 30 juli 2022 was het precies 120 jaar geleden dat 16 van onze voorouders, te weten Ashruf, Asgan, Goeptar, Goerdin, Ghadi, Hussein-Ali, Jewna, Kamakhya, Kisoen, Leedar, Ramautar, Ramdhari, Ramoedit, Somaroe, Soeroejbali en Thakoerdin koelbloedig geëxecuteerd zijn en vele anderen later aan hun verwondingen zijn overleden of behandeld moesten worden.

Dit, omdat ze opkwamen tegen de onmenselijke behandeling door de kolonisator, in de persoon van James Mavor. Hij stond bekend om zijn wrede, meedogenloze aard, legde de Hindostaanse en Javaanse contractarbeiders onmogelijke werktaken op, verlaagde eigenmachtig het loon, hoewel deze contractueel was overeengekomen en misbruikte de vrouwelijke contractarbeiders. Dit leidde tot de opstand en de moord op Mavor.

Voor de moord op 1 wit persoon, werden 16 donkere personen vermoord. En niet alleen dat, de witte gemeenschap eiste herinvoering van de doodstraf, de lichamen van onze voorouders werden uitgestald om de overige contractarbeiders af te schrikken en daarna werden de gezichten van de vermoorde contractarbeiders, onze voorouders, verminkt met ongebluste kalk om hen onherkenbaar te maken, wetende dat er geen ergere manier was om de hindoe-contractarbeiders te raken dan door hun doden verminkt naar het hiernamaals te laten gaan. En uiteindelijk gooiden zij alle doden in een massagraf op een geheime plek tussen twee lagen ongebluste kalk; dat graf is tot op heden niet gevonden.

‘Until the lion learns to write, every story will glorify the hunter’. Omdat de geschiedschrijving steeds vanuit het perspectief van de witte persoon is gedaan, zijn de misdrijven tegen de menselijkheid gebagatelliseerd en is er geschiedvervalsing gepleegd, zelfs daar waar de feiten voor zich spreken.

Wie van onze voorouders er achter mij aanliep, toen ik als klein meisje door het suikerrietveld in Mariënburg liep, zal ik misschien nooit weten, maar hun onzichtbare aanwezigheid, die ik heb gevoeld, maakt dat ik hun leven voor altijd met mijn woorden zal gedenken en eren. Ze hebben onmenselijkheden doorstaan en gevochten voor een betere toekomst voor ons en daarom zullen wij hun moed en kracht onsterfelijk maken door het noemen van hun namen, het herdenken bij het monument van 1902, de beeltenis en in onze verhalen. 

Ik volg twee Canadees – Indiase influencers, die ongelofelijk grappig zijn: Sheena Melwani en haar man Trid. Ze zijn hilarisch samen. Echte ‘couple-goals’. En hoe grappig ze ook zijn, toch zag ik laatst op Trid zijn page deze tekst, dat me zowel liet lachen als me ook aan het denken zette: 

‘You know that feeling when you can’t sleep because you have too many ‘to-do’s’ on your list and you can’t finish your list of ‘to-do’s’ because you are too tired and need sleep?’ en bij deze tekst had hij als caption ‘who needs to add ‘8 hours of sleep’ to their ‘to-do list’ ASAP?

Er zijn zoveel dingen in het leven waar wij ons dagelijks zorgen over kunnen maken; de huidige economische situatie, de stijgende inflatie, toenemende armoede, de stress op intermenselijke relaties als gevolg van isolatie en technologie (telefoons, social media), en zo kan ik nog even doorgaan. En als gevolg van al die veranderde omstandigheden, moeten we vaak zoveel meer doen. En dit leidt vaak tot een gevoel van ‘overwhelmed’ zijn, overweldigd zijn. Wat doen we als we overwhelmed zijn door het leven? 

Hoeveel plezier dit influencer – couple ook heeft, ook zij hebben momenten waar ze overwhelmed raken. Maar als je kijkt naar de manier waarop Trid ermee omgaat, dan zie je dat hij de grap maakt over slaap toevoegen aan die lange ‘to-do list’. Perspectief. 

Een ander voorbeeld. Ik reed laatst met vrienden mee naar Paramaribo en zag onderweg een aantal koloniale gebouwen staan in Coronie. Ik zei tegen een van mijn vrienden dat ik die gebouwen mooi vond, maar toch ook niet, omdat ze het koloniaal verleden weerspiegelden. En om die reden zou ik zo een gebouw niet willen hebben. Hij antwoordde door te zeggen dat onze voorouders die gebouwen hebben gebouwd en juist dat een reden zou moeten zijn om ze te willen hebben. Een gebouw, twee zienswijzen; een die de obstakels ziet en de ander die de mogelijkheden ziet. 

Waarom ik dit vertel? Omdat ook ik leer. Het is belangrijk om onze perspectief op dingen te veranderen, indien nodig. Is het makkelijk? Absoluut niet. Kan het gedaan worden? Zeker weten. 

Want nu kijk ik veel positiever tegen die gebouwen aan. Het is belangrijk om open te staan voor andere perspectieven. We denken vanuit onze eigen denkwijze, die is gevormd door opvoeding, omgeving, opleiding, ervaring, maar als je bereid bent om je eigen denkwijze te challengen en, indien nodig, te gaan naar een positiever perspectief, dan wordt het leven een stuk minder overwhelming en zoveel meer fun. En ineens zijn de mogelijkheden grenzeloos. 

Wat is jouw perspectief op het leven? Klaag je liever of denk je in mogelijkheden? 

Challenge your thoughts and if needed, change your perspective.  

Een van mijn all-time favoriete sprekers zei eens: ‘Hoe durf je te oogsten waar je niet hebt gezaaid?’ 

Als een echte Nickeriaanse, die is opgegroeid in het prachtig rijstdistrict Nickerie, waar de uitgestrekte landbouwgronden van mijn Nana (vader van moederszijde) zich bevonden, heb ik van nabij meegemaakt hoe er gezaaid en geoogst werd. 

En wat je zaaide, oogstte je. Reciprocity. Er werd padie^[i] gezaaid en padie geoogst. Het zou wat zijn als we padie planten en boulanger oogsten. Wat je in de grond stopt, is wat je eruit krijgt. Maar niet zonder een aantal voorwaarden; er werd veel aandacht gegeven aan de planten om te voorkomen dat ongedierte de planten aantastte of slechte grondbewerking de oogst zouden doen mislukken. Als dat in place was, had je een goede oogst. Het bijzondere is ook dat je uit één padiekorrel die je hebt gezaaid, altijd meer dan één padiekorrel terugkrijgt. Dus gezaaid in goede grond en met de juiste aandacht, vermenigvuldigt datgene wat je geplant hebt en krijg je het terug. Reciprocity. Wederkerigheid. 

Wij zaaien elke dag in mensen; wijze adviezen, opbouwende woorden, liefde, zorgzaamheid, attent zijn, een luisterend oor bieden, tijd, aandacht, ondersteuning, en nog veel meer. En we verzorgen deze zaadjes ook, door regelmatig te checken hoe het met deze mensen gaat en of we ze nog kunnen helpen en ondersteunen. 

Hoe komt het dat wanneer wij goede zaad zaaien en onderhouden, wij vervolgens niets terugverwachten? Hoe durven we niet te oogsten waar we gezaaid hebben? ‘Doe goed en zie niet om, want de wereld kent geen dank’, is ons aangeleerd. Dit leert ons om goed te zijn, zonder ooit goed terug te verwachten.  En zaaien en oogsten dan? Velen van ons zijn teleurgesteld in familie, vrienden, liefdesrelaties, werkrelaties, omdat we niet hebben geoogst wat we hebben gezaaid. Doe goed en zie niet om of wederkerigheid?

Er komt een punt in een ieders leven waarbij je wilt oogsten wat je hebt gezaaid. Niet boulanger in plaats van padie, oftewel geen negativiteit in plaats van positiviteit. 

En wat je helemaal niet wilt, is dat mensen komen oogsten, die nooit iets in jou gezaaid hebben. Mensen die misbruik maken van alle goeds dat je te bieden hebt en dat belonen met alleen maar negativiteit. Die mensen die je nooit supporten, maar alle support van jou verwachten, diegenen die misgunnen, maar verwachten dat je ze alles gunt. Behandel een ander zoals je zelf behandeld wil worden. En wees alert hoe anderen jou behandelen. Je mag hetzelfde terugverwachten van wat je geeft. Dus weet wat je geeft. 

Wederkerigheid. Reciprocity. Think about it. 

^[i] Padie is die graankorrel, waarin die rijstkorrel zich bevindt.

‘Don’t feed every dog you see suffering. Some just need strength to bite you’. 

Heb je weleens, uit medelijden of uit de goedheid van je hart, vriendelijkheid of behulpzaamheid, liefde of zachtaardigheid iemand geholpen? En heb je het keihard teruggekregen in je gezicht? Dat is waar deze quote dus over gaat; ‘niet elke hond die je ziet lijden, moet je te eten geven, want sommigen vergaren met dat eten slechts kracht om je te komen bijten.’

Opgegroeid als een 4^de generatie christen, ben ik opgevoed met Bijbelse principes. Principes zoals ‘als iemand je een klap geeft op de ene wang, keer hem de andere wang toe’, ‘behandel een ander zoals je behandeld wilt worden’ en ‘wat voor onrecht je ook is aangedaan, God zal het je vergoeden’. Maar ook principes zoals ‘oog om oog en tand om tand’, ‘gooi geen parels voor zwijnen’ en vecht tegen de duivel en hij zal van je vluchten’.  Nu kan het tegenstrijdig klinken, maar eigenlijk geeft het juist antwoord op alle situaties, want afhankelijk van welke hond je voor je hebt, moet je inschatten of je die te eten moet geven of niet. 

Haters zijn mensen die je uit de goedheid van je hart hebt geholpen, naar wie je hebt geluisterd, voor wie je hebt klaargestaan, emotioneel, financieel of otherwise en die je vervolgens uit jaloezie of vanuit een zieke geest proberen te breken, roddelen over je, je werk proberen te vernietigen, je liefdes- en vriendschappelijke relaties om zeep proberen te helpen, je ideeën stelen en vervolgens slachtoffer spelen. 

Haters komen vermomd als mensen die het zogenaamd met je menen, die je zogenaamd nodig hebben, die zogenaamd van je willen leren, die medelijden bij je opwekken, die zogenaamd vertrouwelingen en vrienden lijken. 

De hater die Jezus verraadde zodat ze Hem konden kruisigen, was één van zijn meest ‘close’ vrienden. Maar net zoals de hater van Jezus Hem precies leidde naar zijn doel, namelijk doodgaan voor de mens en uit de dood opstaan, zodat wij nooit meer bang hoeven te zijn voor de dood en wij weer connected zijn met God, zo zijn onze haters onze traptreden naar succes. 

De hater kon Jezus’ zijn levensdoel en legacy niet doodmaken door Hem te vermoorden. Zo kan geen enkele hater je breken als je het ze niet toestaat. 

Maar het is ook zaak om zelf geen hater te zijn of te worden. Een ander haten zal jou niks van diegene geven, niet hun talent, niet hun vaardigheden, niet hun schoonheid, niet hun populariteit, niet hun succes, niet hun liefde en niet hun leven. Het enige dat je als hater wordt, is een traptrede naar succes voor degene die je haat. 

Zo kies vandaag wie je wilt zijn. 

Gezegend Pasen. 

De bekende actrice en talkshow host Whoopi Goldberg van een bekende talkshow ‘The View’ gaf haar mening over het verband tussen racisme en de holocaust en werd voor twee weken geschorst van de show. Ze kreeg namelijk een hele boos online publiek over zich heen, die vonden dat ze ongevoelig was, geen kennis van zaken had, een domme mening had geuit, etc. 

In de conversatie over de covid19 vaccinaties werd Doutzen Kroes gecancelled, omdat ze zich uitsprak tegen vaccinaties. Haar social media worden gecensureerd en ondertussen worden haar bedrijven en financiën door het slijk gehaald, omdat ze een ‘unpopular opinion’ heeft.  You get the vibe. 

Social media biedt een ieder met een account de mogelijkheid hun mening te uiten. En meningen zijn als hoofden, iedereen heeft er één. Maar dan heb je de meningen van de invloedrijken: bekende personen, bedrijven, media en politici. Zij hebben invloed en macht en kunnen anderen beïnvloeden. 

Cancelculture ontstond als reactie op de scheve machtsverhoudingen, waarbij bekende personen, bedrijven, media en politici ter verantwoording werden geroepen voor maatschappelijk onaanvaardbare uitspraken en slechte gedragingen. Zoals de feestende Boris Johnson in Engeland tijdens een covid-lockdown. 

Cancelculture werkt, omdat onderdrukte groepen sociale druk kunnen uitoefenen om een maatschappelijke verandering teweeg te brengen, zoals de Black Lives Matter Movement #BLM en de Me Too Movement #MeToo dat geniaal heeft gewerkt bij het aankaarten van racisme en seksisme. Zo ook de onrechtvaardigheid van het coronabeleid dat via social media een stem kreeg en krijgt. Het doel is het oproepen tot het nemen van verantwoordelijkheid voor slecht gedrag en ongenuanceerde onaanvaardbare uitspraken. 

Maar natuurlijk moest het concept uit zijn context gerukt worden, want nu probeert men met cancelculture diegenen aan te vallen en het zwijgen op te leggen waar ze het niet mee eens zijn, wat resulteert in pestgedrag. Het doel is niet langer ter verantwoording roepen, maar doorgeschoten naar eigen rechter spelen. En dat, alleen omdat iemand het oneens is met de ander. 

De vrijheid van meningsuiting is een groot goed en tegenstrijdige meningen zijn er sinds het begin der tijden geweest en zullen er altijd zijn. Sterker nog, ze zijn nodig om de wereld in balans te houden. Als we allemaal bedoeld waren om hetzelfde te zijn, had God ons exact hetzelfde gemaakt. Aangezien Hij dat niet gedaan heeft, kan het dus niet in Zijn plan liggen dat wij een grote eenheidsworst zijn. 

Beleid, media, cancellation van bekende personen met als doel mensen het zwijgen opleggen is angstaanjagend. Zonder bergen geen dalen, zonder tegengeluid geen kritische zienswijze.  Cancellen in het kader van ter verantwoording roepen is een zeer effectief middel dat het doel heiligt. Other than that zou ik zeggen: ‘Zolang het spreken en handelen een ander niet schaden, leef en laat leven.’

Tasiana Ramdin (mr. | LLM)
Meer weten? Check de podcast ‘Tasiana Talks’ op Facebook, YouTube en www.tasianaramdin.com 
Vragen? Email naar info@tasianaramdin.com

‘We zijn nu twee jaar verder en ik sta niet achter het beleid. Ik ben niet voor of tegen vaccinaties, maar ik sta voor vrijheid. Wat er nu gebeurt met plannen voor een 2G-beleid, lockdowns waar ondernemers door kapot gaan en de zorg die maar niet opgeschaald wordt, is iets wat we later niet aan onze kinderen kunnen uitleggen’, aldus rapper Boef, die twee jaar eerder meewerkte aan een RIVM-campagne om jongeren te informeren wat het coronavirus was en zich nu uitspreekt tegen het coronabeleid. 

We zijn twee jaar verder. Wat hebben 2020 en 2021 ons geleerd? ‘The best predictor of future behavior is past behavior’ (Dr. Phil). Als we letten op het eerder gedrag en beleid, dan kunnen we een aantal voorspellingen doen.

De coronacrisis is een gezondheidscrisis. Te midden van deze vermeende ‘grootste gezondheidscrisis in de wereld’ gaan we in 2022 bezuinigen op de zorg. Er is geapplaudisseerd voor de zorg, maar financieel hebben ze geen enkele erkenning gekregen en ook is er niet geïnvesteerd in de zorg. De zorgpremies voor iedereen, gevaccineerd en ongevaccineerd, zijn ‘at an all time high’ zonder garantie op goede gezondheidszorg. Dus, wanneer vanwege deze ‘pandemie’ gezondheidszorg cruciaal is, is bezuinigen het beleid. Logisch? 

‘Alleen samen krijgen we corona onder controle’ was de leuze. In 2020 moest iedereen zich aan de ‘MoHanA -regels’ houden, zoals mijn Surinamers het zo mooi zeggen: ‘Mondkapje op, handen wassen en afstand houden’. In 2021 kwamen de vaccins. Nu bijna 90% gevaccineerd is in Nederland, blijkt dat we nog steeds corona kunnen overdragen, schijnt het vaccin slechts beperkt te beschermen en moeten we bijprikken/boosteren, weten we ‘niks’ over de bijverschijnselen, wordt de hoge oversterfte niet onderzocht of verklaard, hebben we geen vrijheid terug, zijn we weer in lockdown en wordt eventuele, toekomstige vrijheid afhankelijk gemaakt van het bijprikken. En dat, terwijl prikspijt het woord van 2021 was. 

‘Samen’ blijkt ineens ook niet zo ‘samen’, want nu het falend coronabeleid het land weer in lockdown heeft en regelrecht naar een economische crisis drijft – want niet alleen ondernemers, maar wellicht ook werknemers zonder QR dreigen hun brood te verliezen – moet er een zondebok gezocht worden; de ongevaccineerden. Maar met bijna 90% gevaccineerd en een toenemend 2G beleid tegen de ongevaccineerde 10%, die worden uitgesloten van de maatschappij en niks nergens mogen, is er maar een schuldige: het coronabeleid.

Wat kunnen we voorspellen voor 2022? Bezuiniging op de zorg, meer lockdowns, enorme economische schade, verdeeldheid, verregaander inperken van vrijheid. Meer waanzin; de definitie van waanzin is immers telkens hetzelfde doen, maar een andere uitkomst verwachten (Einstein). Tenzij … we doen wat Spanje doet, namelijk corona als griep beschouwen en teruggaan naar het oude normaal. Wat we hopen en verwachten voor 2022? Vrijheid. 

Tasiana Ramdin (mr. | LLM)
Meer weten? Check de podcast ‘Tasiana Talks’ op Facebook, YouTube en www.tasianaramdin.com 
Vragen? Email naar info@tasianaramdin.com

In een welbekend experiment van een onbekende bioloog, werd een kikker in een glazen kom met koud water gezet, met voldoende ruimte voor de kikker om eruit te springen. Vervolgens werd de kom op vuur geplaatst en werd de temperatuur steeds met 5° celsius verhoogd. De kikker paste zich steeds aan de langzaam veranderende temperatuur aan. Bijna tegen het einde van het experiment, werd er een nieuwe kikker in het water gedaan en die sprong er onmiddellijk uit. De kikker die echter vanaf het begin in het water had gezeten, bleef, helemaal suf geworden door de warmte, zitten. Om te voorkomen dat de kikker door oververhitting zou omkomen, stopte de bioloog zijn experiment. 

Vanaf 2020 is er sprake van een pandemie. In Nederland zijn mondkapjes, die nooit zouden gebeuren, vervangen door de mondkapjesplicht, van geen vaccinatiedwang naar wel vaccinatiedwang, het openzetten van de economie bij 80% aan gevaccineerden, naar het sluiten van de economie, terwijl er ‘to date’ 84,9% volledig gevaccineerd zijn (rijksoverheid.nl).  

Ondertussen wordt wetgeving aangenomen dat artikel 1 van de Grondwet voor het Koninkrijk der Nederlanden met de voeten treedt. Discriminatie op welke grond dan ook, dus ook medische grond, is wettelijk verboden, maar ondertussen wordt er onderscheid gemaakt tussen de rechten van gevaccineerden en de rechten van ongevaccineerden en tiert de QR – discriminatie welig. 

Men kan zichzelf de volgende vragen stellen: wat betekent het dat diezelfde mensen die men aan de macht heeft gezet steeds op hun woord terugkomen? Is er nog vertrouwen? Is angst belangrijker dan grondrechten? Waar is de grens? Worden andersdenkenden toegestaan? Zo niet, waarom niet? Wat gebeurt er in geval van kritiek? Of als men van gedachten veranderd? Waar komt het geld vandaan voor de vaccinaties? Wat is de prijs voor de (gratis) vaccinatie? Beschermt de vaccinatie maar 6 maanden? Wat zal men moeten doen om de rechten die de vaccinatie/QR geven, te behouden? Waarom wordt de boosterprik toegediend door Defensie?! Waarom is er na bijna 2 jaar pandemie niet geïnvesteerd in de zorg; er is toch een pandemie? Is de zorg overbelast is of onderbezet? Komt er ooit een eind hieraan? Geleidelijk gekookte kikkers en eruit springende kikkers? 

De mensheid zoekt vrede. Is dat er: ‘Peace on earth?’ Innerlijke vrede is er al sinds 2020 niet meer. Angst, paniek, isolatie, eenzaamheid, frustratie, zelfmoordneigingen. Psychologen hebben het nog nooit zo druk gehad. 

Jezus werd geboren om vrede te brengen. Een bovennatuurlijke vrede. Een vrede zoals de mens niet kent en niet van zichzelf heeft, maar dat alleen God geven kan. Daarnaast, de Bijbel zegt heel veel over wat er nu gebeurt. Het staat in het boek Openbaringen, het laatste boek van de Bijbel. 

I pray for our peace on earth and much wisdom. Merry Christmas and a healthy 2022! 

Zal ik jullie een geheim vertellen? Wanneer ik in Suriname aankom en ik op de grond sta, dan adem ik heel diep in en dank ik God voor mijn prachtig Suriname. 

Het mooiste land op aarde met zon en palmbomen, regen en droge seizoenen en heel veel bos. Die plek op aarde waar niemand tegen mij kan zeggen: ‘Ga terug naar je eigen land’ of ‘allochtoon’. Mijn thuis. 

Ik herinner mij nog dat ik naar de lagere school ging in Suriname, waar wij om 7.30 uur vlaggenparade hadden, waarbij de Surinaamse vlag werd gehesen en het volkslied werd gezongen. Als kind vond ik het indrukwekkend en kon ik ook echt de liefde voor mijn land voelen. En ik was vaak vlaggendrager, wat het alleen maar nog mooier maakte. 

De betekenis van onze vlag is magnifiek: de groene kleur van staat voor de vruchtbaarheid van Suriname en voor vrijheid en hoop. De kleur wit symboliseert gerechtigheid, vrede en vrijheid. De rode kleur staat symbool voor de strijd voor een beter bestaan, vooruitgang, vernieuwing en voor liefde. En geelgoud staat voor eenheid, opoffering, eensgezindheid en de hoop op een betere toekomst, of een gouden toekomst. Allemaal wensen die wij hebben voor Suriname.  

Elke keer als ik kijk naar die mooie, kleurrijke vlag, voel ik mij trots. We hebben zoveel redenen om trots te zijn op onze vlag. 

“ALLEEN AL DE WIJZE WAAROP WIJ MET ELKAAR KUNNEN SAMENLEVEN, IS EEN VOORBEELD VOOR DEZE WERELD.”

Op onze vlag staat een ster. Deze ster met staat symbool voor de eenheid van de verschillende etnische groepen in Suriname: de Inheemsen, de Creolen, de Hindostanen, de Javanen en Chinezen, en de Europeanen.

 ‘Hoe wij hier ook samen kwamen’, zegt ons volkslied, ‘aan zijn grond zijn wij verpand’. We zijn overal vandaan geroofd, misleid, gedwongen en toch hebben wij kans gezien vreedzaam naast en met elkaar te leven. En onze unieke en authentieke kracht is dat wij elkaars etniciteit, cultuur en religie respecteren. Maar dat is niet vanzelfsprekend. Dat is iets waar wij actief aan moeten blijven werken, want verdeel- en heerstechnieken zijn altijd ingezet en het is aan ons om waakzaam te blijven. 

Op 25 november 2021 zijn we pas 46 jaar jong; nog niet eens een mensenleven. We groeien nog, we leren, we vinden onze identiteit als Surinamers. Want hoe wij hier ook samen kwamen, we zijn nu één volk: Surinamers.

Suriname is de wereld in het klein en daarmee een voorbeeld voor de wereld.

Laten we dat hooghouden door onszelf voor ogen te houden dat: 

‘Poerkhen chahe djaha se aaje

Hame desh samhalna hai’ – Sarnami Hindi 

‘Asal-usule bangsane, 

siti sing daktresnani’ – Javaans 

‘Wans ope tata komopo

Wi moe seti kondre boen’ – Sranantongo

‘Hoe wij hier ook samen kwamen

Aan zijn grond zijn wij verpand’ – Nederlands

Van harte gefeliciteerd met 46 jaar onafhankelijkheid, Suriname! 

Meer weten? Check de podcast ‘Tasiana Talks’ op Facebook, YouTube en www.tasianaramdin.com 
Vragen? Email naar info@tasianaramdin.com

‘Redeneer niet met domme mensen’. Dit is wat mijn vader altijd tegen ons zegt. Het leven gaf mij genoeg mogelijkheden om te oefenen met de wijsheid van mijn vader. Elke keer dat ik naar hem toeging en zei: ‘Pa, maar diegene heeft iets lelijks over mij gezegd, zei hij: ‘Is het waar?’ en als ik zei: ‘Nee’, zei hij: ‘Don’t argue with fools. Redeneer niet met domme mensen’. 

En toen stuitte ik op dit prachtig verhaal over Ezel ‘Donkey’ en Tijger ‘Tiger’, dat perfect de wijsheid van mijn vader illustreert. 

Donkey zei aan Tiger: ’Het gras is blauw’. 

Tiger antwoorde: ‘′Nee, het gras is groen’
De discussie raakte verhit en de twee besloten de kwestie voor te leggen ter arbitrage, en om dat te doen benaderden ze Leeuw, Koning van de Jungle. Voordat hij de open plek in het bos bereikte waar de Leeuw op zijn troon zat, begon Donkey te schreeuwen: ‘Uwe Hoogheid, is het waar dat het gras blauw is?’

De Leeuw antwoordde: ‘Het is waar, het gras is blauw’. 

Donkey rende naar voren en vervolgde: ‘Tiger is het niet met me eens en spreekt me tegen en irriteert me. Oordeelt u wie gelijk heeft’.  

De Koning verklaarde toen: ‘Het gras is blauw’. 

Donkey sprong van vreugde en vervolgde zijn weg, tevreden herhalend: ‘Het gras is blauw’.

Tiger vroeg de Leeuw: ‘Majesteit, waarom hebt u ingestemd met Donkey, het gras is immers groen?’ 

Leeuw antwoordde: ‘Feiten zijn feiten, het gras is inderdaad groen’. 

Tiger vroeg: ‘Waarom oordeelt u dan dat Donkey gelijk heeft?’

Leeuw antwoordde: ‘Dat heeft niets te maken met de vraag of het gras blauw of groen is. Ik heb Donkey gelijk gegeven, omdat een dapper, intelligent wezen als jij geen tijd kan verspillen aan ruzie met Donkey, en daarbovenop mij ook nog met die domme vraag komt lastigvallen. Het gaat niet om waarheid of realiteit bij Donkey, maar alleen om het behalen van zijn gelijk ten aanzien van zijn overtuigingen en illusies. Jij hebt je tijd verspilt aan een discussie die geen zin heeft. Hier is praten zilver en zwijgen goud’. 

Dit is wat mijn vader al die tijd bedoelt met ‘Don’t argue with fools’. Ondanks al het bewijs dat aan hen wordt gepresenteerd, hebben sommige mensen niet het vermogen om te begrijpen, en anderen zijn verblind door ego, haat en wrok, en het enige dat ze willen is gelijk hebben, zelfs als ze dat niet hebben. Als onwetendheid schreeuwt, zwijgt intelligentie. Je vrede en rust zijn zoveel meer waard. Dus redeneer niet met domme mensen en wanneer ze op je pad komen, bid dan het volgende: ‘Give me the strength to walk away from stupid people without slapping them’ 😉

Er was eens een houthakker aan wie de opdracht werd gegeven om per dag vijf bomen om te hakken. Hij kwam de eerste dag, pakte zijn bijl en kapte met gemak de vijf bomen om. De volgende dag ging het ook goed, de dag erna ook, maar naarmate de dagen vorderden, ging het kappen van de bomen steeds langzamer. De houthakker snapte er niets van en begon nog harder te hakken. Totdat een van zijn mede-houthakkers zei: ‘Misschien moet je je bijl slijpen’. Maar deze houthakker zei: ‘Heb ik geen tijd voor, ik moet het werk afkrijgen’. En dit ging zo door, totdat hij het echt niet meer klaarspeelde om de bomen om te hakken. Toen ging hij zitten, sleep zijn bijl en kwam er toen achter dat hij nu ineens wel weer vijf bomen per dag kon hakken. De oplossing zat hem niet in het harder werken, maar in het de tijd nemen om zijn bijl te scherpen, zodat hij weer op zijn beste kunnen kon presteren. 

Vaak denken we dat we geen tijd hebben om rustig aan te doen. We moeten juist harder werken om productief te zijn. Maar zoals een mooie quote zegt: “Er is een verschil tussen hard werken en slim werken.” Maar om slimmer te kunnen werken, zal je een stap terug moeten doen en kijken hoe het anders kan. En dat kost tijd. Hoe harder we doorgaan, wanneer we moe zijn, hoe minder scherp we zijn en minder productief we zijn. Mijn mede-workaholics zullen het vast ook herkennen dat we toch nog vinden dat we geen tijd hebben om rust te nemen. Maar rust is echt belangrijk. Het reconnect je met jezelf, geeft je ruimte om te evalueren en je creativiteit te laten werken. 

Nu het zomer is, is het bij uitstek de gelegenheid om te relaxen, te genieten van de zon, te ontspannen, heerlijke zomertunes te zoeken en misschien zelfs vakantiebestemmingen. Het is fijn dat er nu veel meer ruimte is om samen te komen, samen te genieten en wellicht zelfs te reizen. Tijd om die bijl bij te slijpen. Persoonlijk vind ik het fijnst wanneer ik kan reizen. De verandering van omgeving brengt echt rust en ondertussen zie je hele mooie plekken van de wereld en leer je mooie culturen kennen. En toch zie ik het niet zitten om een vaccinatiebewijs te moeten overleggen wanneer ik reis. Keuzevrijheid moet ook echt keuzevrijheid zijn. 

Hoe het ook zij, ik ga genieten van de zon, het strand, terrasjes en picknicks en heerlijk resetten om uitgerust terug te keren. Ik wens hetzelfde voor jou. Slijp die bijl. 

Een hele fijne zomer/vakantie.

COLUMN: TASIANA TALKS … DHANYAVAD PARADJA

De heer Tawakal Sukhoo. Mijn Paradja. De vader van mijn vaders moeder oftewel mijn overgrootvader. Geboren in Azamgarh in India, toen nog Brits – Indië, was mijn Paradja getrouwd met mijn Paradjie en hadden ze een zoon. De broer van Paradja was een hooggeplaatste politieagent en hij vertelde Paradja over de wilde verhalen die de ronde deden, verteld door de wervingsinstantie van het koloniaal gouvernement. De politieposten werden namelijk gebruikt als wervingspunten en zo wist Paradja’s broer van deze verhalen af. Suriname zou een paradijs zijn, waar je heen kon om genoeg geld te verdienen om terug te keren en een mooi leven te hebben in India. India onder Brits koloniaal bewind was namelijk verre van een paradijs te noemen. 

Paradja hoorde de verhalen allemaal aan, besprak dit met Paradjie en zei vervolgens tegen zijn familie dat hij met zijn vrouw en zoon voor enkele dagen naar haar familie zou gaan. In de tussentijd zijn ze van Azamgarh naar Calcutta vertrokken met hun zoon en waren ze al op het schip, de Mutlah, voordat Paradja’s familie doorhad wat hij had besloten voor hem en zijn gezin. In de wetenschap dat zijn broer en zijn familie hem en zijn gezin nooit zouden hebben willen missen, had Paradja de moeilijke keus gemaakt voor zijn familie en hen niet verteld. 

Paradja werd geschat op 24 jaar toen hij in Suriname aankwam, wat zich vertaalde naar ongeveer 1885 als zijnde zijn geboortejaar. Paradja werd op 2 mei 1909 op plantage Waterloo tewerk gesteld. Hij werkte in de brandende zon, waar hij suikerriet kapte. Dit was zwaar en hard werk en Paradja had dan ook veel lichaamspijnen. En dit tegenover geen tot nauwelijks betaling. Na de vijf jaren, op 2 mei 1914 kregen Paradja en Paradjie de keuze om terug te keren naar India of te blijven in Suriname, waar ze een stukje grond kregen. Ze kozen ervoor om in Suriname te blijven. Dezelfde trots bezittend, die mijn voorouders hadden, kan ik mij voorstellen dat het moeilijk te verkroppen moet zijn geweest dat ze misleid waren en niet hadden kunnen realiseren waarvoor ze weg waren gegaan, namelijk terugkeren met zoveel vermogen dat ze een beter bestaan voor hun familie en zichzelf in India konden opbouwen. Het alternatief, een stuk land, was dan ook aantrekkelijker, want dan hadden ze toch iets voor zichzelf. Paradja werd ongeveer 105 jaar, het stuk land is na 4 generaties nog steeds in onze familie en het is alleen maar meer geworden. Elke volgende generatie heeft kunnen voortbouwen op de offers en de verworvenheden van onze moedige voorouders. 

Als trotse achterkleindochter van de heer Tawakal Sukhoo, kleindochter van mevrouw Ima Ramdin -Sukhoo, dochter van de heer Harshdeo Fatty Ramdin, zeg ik, Tasiana Ramdin:

Dhanyavad.

Een bezinningsvolle Hindostaanse Immigratie. 

Deze column is gepubliceerd in het DreamzWorld Magazine van juni 2021 

COLUMN: TASIANA TALKS … FREE AT LAST?

“Op 4 en 5 mei staan wij samen stil bij vrijheid. Tijdens de Nationale Herdenking op 4 mei herdenken we alle verschillende groepen slachtoffers samen. Op 5 mei vieren we de bevrijding van Nederland in 1945 en dat we sindsdien in vrijheid leven. Ook staan we die dag stil bij de waarde van vrijheid, democratie en mensenrechten”, aldus de website van het nationaal comité 4 en 5 mei.  

Oorlog is gruwelijk. De nasleep voelt men nog jaren. Angst, honger, vluchten, verwondingen, mensenrechtenschendingen en de dood. Dat dit nooit meer mag gebeuren, wordt herdacht met Bevrijdingsdag. 

Waar komt het gebrek aan empathie dan vandaan tegenover huidige oorlogsslachtoffers, uit bijvoorbeeld Syrië en Jemen? 

En waar komt het gebrek aan empathie dan vandaan tegenover slachtoffers van kolonisatie en slavernij, welke 400 jaar heeft geduurd en nog steeds in een andere vorm, namelijk ‘institutioneel racisme’ aanwezig is?  

Misschien dat deze passages, over hoe verzetsstrijders tegen het koloniale bewind, op gruwelijke wijze zijn vermoord, Nederland zal doen beseffen dat de hel die 5 jaar heeft geduurd, 400 jaar op andere volkeren is gelegd door datzelfde Nederland en op gruwelijke wijze is gehandhaafd: 

‘Ingang van het projectiel aan het achterhoofdsbeen aan de rechterzijde door hersenmassa en uitgetreden aan de linkerbovenkaak een centimeter naar buiten van de linker neusvleugel. Onmiddellijke oorzaak van den dood: hersenverwonding’. – Janey Tetary, verzetsstrijder voor de tot ‘contractarbeider’ gemaakten op Plantage Zorg en Hoop in Suriname, geëxecuteerd door een sluipschutter. 

‘Tula werd vastgebonden aan een kruis, waarna vanonder zijn botten werden gebroken met een ijzeren staaf (levend geradbraakt), daarna werd zijn gezicht geblakerd (verbrand) met fakkels en vervolgens werd hij onthoofd ‘– Tula, verzetsstrijder voor de tot slaaf gemaakten op Curaçao.

Hoeveel is stilstaan bij de waarde van vrijheid, democratie en mensenrechten waard als niet alle mensen als gelijken worden beschouwd? Waarop deze uitspraak is gebaseerd? 

‘I am apt to suspect the negroes, and in general all the other species of men to be naturally inferior to the whites.’ – David Hume ‘Essays Moral, Political, Literary (1777)

‘Nu is het vrij zeker dat het eergevoel over het algemeen zoo ontwikkeld is bij den neger en koelie dat gevangenisstraf door hen beschouwd wordt als een der zaken die een mensch in den loop van zijn leven af en toe overkomen. Schande kennen zij niet. Daarom moeten koelies op de plantages gebruikt worden als trekdieren’ – Brief procureur generaal Kalff aan de gouverneur van Suriname 6 aug 1890 in Ministerie van Koloniën 1850 -1900: Geheim resolutien:C6-C9 891 

Free at last? Niet zolang mensen van kleur niet als gelijkwaardig gezien en behandeld worden.  

Deze column is gepubliceerd in het DreamzWorld Magazine van mei 2021

Tasiana Ramdin
Meer weten? Check de podcast ‘Tasiana Talks’ op Facebook, YouTube en www.tasianaramdin.com 
Vragen? Email naar info@tasianaramdin.com

In een recent interview over ‘Tasiana Talks’, mijn podcast, zat ik te grappen met de interviewer dat ik niet van plan ben chagrijnig in mijn kist te liggen wanneer de tijd daar is, omdat ik alles uit het leven zal hebben gehaald dat erin zit. 

Sterfelijkheid kan een angst worden of een motiverende reminder om elke dag te leven alsof het je laatste is. Zoals Steve Jobs zei: ‘Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. There is no reason not to follow your heart.’

Maar ik heb nog een reden om niet angstig te zijn voor de dood. Ik ben de vierde generatie in mijn familie, die christen is. Mijn Par-Nana (overgrootvader) was christen en heeft dat overgedragen aan mijn Nana (grootvader) en mijn moeder, die dat op hun beurt aan mij hebben meegegeven. Van Hindi gospels zingen met mijn Nana in de hangmat tot het luisteren naar de verhalen uit de bijbel in het Sarnami. Zo ook het Paasverhaal, dat overigens niks met een konijn dat eieren legt, te maken heeft. 

Met Pasen wordt gevierd dat Jezus uit de dood is opgestaan na drie dagen, nadat Hij op goede vrijdag verraden is door een van zijn broeders, gemarteld en gekruisigd is en op een gruwelijke manier is doodgegaan. 

Je zou denken dat Jezus iets gedaan moest hebben om dat mee te maken, maar niks was minder waar. Naast dat Jezus de mensen genas, ze eten gaf en ze vertelde over God, Zijn Vader, werd Hij te populair voor de gevestigde orde en moest Hij dus opgeruimd worden. 

En toch moest Jezus mens worden om alles te doorleven, zoals wij dat ook meemaken. Van geboorte, acceptatie, vriendschap en liefde tot aan afwijzing, verraad, haat en de dood. Jezus is daarmee een God, die mensen begrijpt, want Hij heeft het ook geleefd. Waar Jezus verder ging, is dat Hij is opgestaan uit de dood, daarmee de dood overwinnend. De dood is niet langer het meest angstaanjagende wat een mens kan overkomen. En daarmee heeft Jezus zijn taak volbracht.

Je kunt naar de dood kijken als je ergste vijand of als je grootste vriend. Het besef dat het leven op aarde eindig is, maakt dat je intenser kan genieten en scherper belangrijk van onbelangrijk kan onderscheiden en scheiden. En als je christen bent, heb je ook nog het leven na de dood om naar uit te kijken als extra bonus, want de dood is immers overwonnen. 

Een gezegend Pasen! 

Deze column is gepubliceerd in het DreamzWorld Magazine van April 2021 

Shantie Singh. Schrijfster. Kosmopolitische wereldburger. Geschiedenis. Barra’s. Bestuurskundige. Vervoering | Rapture. Echtgenote. Spoken Column. Citylife. Houdt van verhalen. Jazzdance, Showballet, Bollywooddans en Kathak. Combineert opinie graag met een vleug glamour & humor. Houdt van haar familie. 

“Waar kom ik nou eigenlijk vandaan en wat is mijn verhaal?” Deze vraag stelde Shantie Singh zichzelf, nadat ze van kleins af aan de vraag over haar afkomst heeft moeten beantwoorden. Het antwoord was altijd gecompliceerd. Het omvatte drie continenten met elk een bijzonder en uniek verhaal over migratie. Shantie is de Hindostaanse geschiedenis ingedoken en heeft zich laten inspireren door schrijvers zoals Gharietje Choenni en Anil Ramdas, maar ook Garcia Marques en Zadie Smith. Ze sprak met vele mensen over hun ervaringen en heeft een hoop gelezen. Langzaamaan ontstond in haar hoofd het verhaal voor de roman Vervoering. Dat verhaal is nu beschikbaar voor iedereen.

Onbeschreven verhalen
Waar Shantie in het begin tegenaan liep was dat de mensen die zij interviewde het moeilijk vonden om hun verhaal onder woorden te brengen. Zo kreeg ze vaker te horen “wat vraag je nou precies” en “waarom moeten we het daarover hebben, het is van vroeger”. Door het verhaal klein te houden en te vragen naar details heeft ze langzaam maar zeker haar geschiedenis te horen gekregen. Zo heeft ze het onder andere veel gehad over het opgroeien in Suriname, hoe het leven daar was op het platteland en hoe het was om daar vandaan naar Nederland te komen; hoe de aankomst in het nieuwe land was, hoe ze hier moesten aarden en hoe moeilijk dat was. “Dat vond ik heel fascinerend en indrukwekkend. Ik begon mijn ouders veel beter te begrijpen. De worstelingen die zij hebben gehad. Ik kreeg een gevoel van dankbaarheid, dat ik hier nu zit en dit mag doen”, aldus Shantie.

“Ik merkte op gegeven moment, ook bij mijn eigen ouders, dat ze beseften dat wat zij hebben meegemaakt ook waarde heeft. Het doet er ook toe. Ze gingen steeds meer erover vertellen en werden steeds trotser. Dit is onze geschiedenis. Vanwege de migraties heeft onze geschiedenis er steeds niet mogen zijn en in Nederland is er geen aandacht voor dit deel van de geschiedenis op school, hoewel het onderdeel uitmaakt van de Nederlandse geschiedenis.” Dit werd dan ook één van haar belangrijkste drijfveren om te schrijven. Zoals Shantie het zelf zegt: “onze geschiedenis doet ertoe. Het is er.” Een andere drijfveer is om gehoord te worden. “Als het in een krant komt of een andere geschreven vorm, dan staat het er. Dan is de kans groter dan het wordt gelezen en gehoord. Zelfs als het niet meteen iets verandert, dan is het wel krachtiger, omdat het geschreven is.”

Als derde drijfveer, noemt Shantie bewijsdrang. “Dat zit, denk ik, ook heel erg in ons jongeren, omdat we dat echt hebben meegekregen. Je best doen. En dat heeft weer te maken met die migraties, jezelf telkens weer moeten bewijzen in een nieuwe omgeving.” Toch zegt ze over deze bewijsdrang: “Als je alleen maar bezig bent met jezelf bewijzen, kom je niet toe aan “wie ben ik zelf”. Het is goed om ook daarover na te denken. Los van alles, wat wil ik? Als al je acties en intenties gericht zijn op jezelf bewijzen, dan is het misschien ook nooit genoeg. Als het iets is dat echt van binnenuit komt en iets is dat jij echt wilt, dan kun je zuiver blijven.” Shantie noemt het een interessante paradox dat Hindostaanse jongeren zich aan de ene kant willen bewijzen en vaak ook zeer succesvol daarin zijn. Maar dit is vaak wel ‘in de schaduw’, binnen de vertrouwde wegen en beroepen. Echt jezelf laten zien en je stem laten horen, of anders durven zijn, dus buiten de vertrouwde beroepen en paden treden, vraagt toch om wat anders. Een dosis lef en een kritische, reflectieve houding.

Onderdrukte identiteit
“Niet je stem laten horen, raakt ook aan de onzichtbaarheidsdiscussie. In hoeverre pas je je aan? De constante worsteling tussen je aanpassen en zichtbaar zijn. Ik heb een stukje voorgedragen uit Vervoering tijdens mijn boekpresentatie en dat ging over een man met de naam Mukesh, die net is aangekomen in Nederland. Hij gaat werken in een fabriek. Hij voelt zich niet op zijn gemak, ook niet met zijn naam. Daarom besluit hij om zijn naam makkelijker te maken. Dat hebben heel veel mensen gedaan. En dat beschreef ik als: “Mukesh liet hij achter in het kluisje, samen met zijn jas en portemonnee.” En ik weet nog dat bij de uitreiking van het eerste exemplaar aan burgemeester Aboutaleb, hij daarover zei: “dat zou ik echt nooit doen. Mijn identiteit in een kastje stoppen.” Ik vond dit zo fascinerend. Ik dacht: Waarom maken mensen, Hindostanen denk ik meer dan anderen, dan toch die keuze, “dan pas ik me maar aan”, terwijl er andere mensen zijn die zoiets hebben van “ik ben wie ik ben, dit is mijn identiteit en ik ben er gewoon. Ik denk dat het ook te maken heeft met dat koloniale van vroeger, waarbij je je ook moest aanpassen om te overleven,”aldus Shantie.

“Toch zie ik een verandering bij de jongeren van nu. Ik ben zoals ik ben, met mijn Hindostaanse achtergrond en alles, en ik mag er ook zijn. Ten minste, ik hoop dat het zo is. Dat we uit die schaduw en in het licht stappen, “wij zijn er ook.” In Nederland zit het in onze debatcultuur om minderheden die uit die schaduw stappen, heel erg onder de loep te nemen en te bekritiseren, terwijl aan zelfreflectie nauwelijks wordt gedaan. Dat zag je bijvoorbeeld bij de zwarte piet discussie. Maar ik schiet niet meteen in de aanval wanneer dit gebeurt. Het helpt wanneer je gewoon eerlijk, dicht bij jezelf en kritisch blijft. Mensen hebben vaak veel aannames die niet altijd gebaseerd zijn op kennis en feiten. Dan probeer ik mijn eigen verhaal daar tegenover te zetten, of kritische vragen te stellen bij de vragen die mij worden gesteld.”

Kwetsbaarheid
Shantie moedigt dan ook een ieder aan om de worsteling met je identiteit aan te gaan, omdat identiteit voor iedereen verschillend is. Als je weet wie je bent, dan kun je daar ook voor staan en er trots op zijn. Zoals ze het zelf mooi zegt: “Ik kon niet anders dan dit boek schrijven; het zat erin en het moest eruit. Ook al is het eng en spannend, je wilt die worsteling aangaan, omdat het tegelijkertijd ook de mooiste worsteling is die er bestaat. Durf kwetsbaar te zijn. Als je iets van je zelf laat zien, dan vraagt dat ook een zekere kwetsbaarheid. Ik vond het moeilijk om dit boek te schrijven omdat het ook zo dicht bij mezelf ligt, maar tegelijkertijd moest ik ook zo diep gaan om iets eigens neer te kunnen zetten. Maar tegelijkertijd is dat ook het meest uitdagende dat er is. Op zoek gaan naar jouw eigen identiteit en verhaal en daar dan een stem aan geven.”

Vervoering is de meeslepende debuutroman van Shantie Singh, die vier generatie en drie continenten samenbrengt in een fictieroman over de Hindostaanse geschiedenis en is nu verkrijgbaar in Nederland, België en online (uitgeverij De Geus & boekenreeks Oxfam Novib (2014)). Dit jaar is het de bedoeling dat het boek ook gepresenteerd wordt in Suriname.

E-mail adres: post@ shantie-schrijft.nl
Website: http://www.shantie-schrijft.nl/

Pravini. Nederlands Hindostaanse singer/songwriter. Powerlady. Executive Producer. Performer. Educatie. Fusion pop/rock en Hiphop/soul met Zuid-Amerikaanse ritmes. Wereldburger. Politiek en entertainment. Activist. Echtgenote. Sarnami Artist Network. Cuz’ I’m a lady en Tetary. Master Media en Cultuur. Ambassadeur voor The Global Human Rights Defence (GHRD). Houdt van haar familie en haar band. Fashionista.

Nieuwsgierig geworden? Mag ik je voorstellen aan Pravini; een bijzondere en veelzijdige dame met vele facetten. Pravini is een artiest met een eigen zangstijl en een eigen sound. Haar sound bestaat uit een fusion van R&B, Soul, Hiphop, Rock en Pop gemixt met Zuid – Amerikaanse ritmes. Pravini’s enigszins rappende zangstijl geeft haar een uniek geluid. Dit komt vanuit de Hiphop, vertelt ze, evenals de ‘independent’ manier van haar muziek managen, namelijk het heft in eigen hand houden. Pravini vertelt: “Toen ik mijn band had gevonden, dacht ik: met mijn band kan ik mijn eigen sound creëren. Ik ben toen meer de kant van Pop/Rock opgegaan en we hebben de verbinding gemaakt met Zuid-Amerikaanse muziek en ritmes en hebben veel meer geëxperimenteerd. Ik heb ervoor gekozen om muziek te maken op deze manier, zodat ik mijn kunst kan neerzetten zoals mijn visie is.” Haar muziek is de manier waarop zij uitdrukking geeft aan wie ze is en zoals ze zelf zegt: “in muziek kan ik mezelf zijn.”

Pravini kwam erachter dat ze deel uitmaakte van een groter geheel aan jongeren die in Nederland geboren zijn, die zich bewegen in twee werelden en een plek voor zichzelf proberen te zoeken en hun identiteit proberen te vinden. Tijdens haar zoektocht kwam Pravini uit op haar omschrijving van identiteit: “identiteit is niet een vast iets van: je spreekt de taal, je kent de liedjes, dus je bent Hindostaans, maar juist dat de Hindostaanse identiteit heel breed is en erg dynamisch is. Dat het uitstapjes kan maken naar verschillende andere vormen, maar dat je wel een bepaalde kern hebt en een bepaalde basis vanuit je gemeenschap.”

Met haar muziek wil Pravini haar eigen boodschap vertellen: “Mijn lijn is altijd geweest dat ik mijn eigen hart moet volgen. Ik ben ook grootgebracht met het idee van als je iets wilt, dan moet je ervoor gaan en het gewoon doen. Ik wil niet zomaar muziek maken met ‘I love you, I’ll do anything for you, do you love me too?’, maar ik heb gedachten en ideeën en een boodschap waarvan ik denk: dit wil ik gewoon met mensen delen.” Haar boodschap is er één van onder andere bewustwording, female empowerment en natuurlijk de liefde. De combinatie van je hart volgen, je eigen identiteit vinden en een boodschap hebben, vindt je dan ook terug in haar muziek. Zo gaat ‘cuz i’m a lady’ over female empowerment, ‘Tetary’ over de geschiedenis van een moedige 24-jarige Hindostaanse vrouwelijke dwangarbeider die de opstand van 1884 leidde op de plantage van Zorg en Hoop en daarom werd gedood en ‘move me to tears’ over haar liefde voor haar man, Rakesh Mahes.

Over het samenbrengen van haar muziek met haar activisme zegt Pravini: “Ik kom uit een gezin dat activistisch is. Mijn moeder was feminist en heeft daar het nodige aan bijgedragen en mijn vader is activist. Ik merk dat de maatschappij ook verandert en ook heel erg verhard en ik ben wel heel erg maatschappelijk betrokken en ik wil ook echt daar een bijdrage aan leveren en zie muziek dus niet alleen als een doel, maar ook als een middel om bij te dragen aan die samenleving”.Om een verandering teweeg te brengen is bewustwording en educatie nodig. Zo zijn er veel verborgen helden in onze geschiedenis, zoals Tetary, waar wij niet van hebben gehoord, maar die wel de weg hebben vrijgemaakt voor ons. Om die bewustwording te creëren, heeft Pravini dan ook de Masterclass ‘Decolonizing the mind’ opgezet. “Het idee is dat we op verschillende manieren jongeren bewust maken van onze eigen geschiedenis, omdat daar sowieso veel onwetendheid over is, maar ook om een verbinding te maken met andere gemeenschappen die misschien een andere cultuur en andere gewoontes hebben, maar ook heel veel overeenkomsten hebben in geschiedenis en ook uitdagingen hebben vandaag de dag”. 

Om diezelfde reden heeft Pravini zich dan ook uitgesproken tegen Zwarte Piet. Pravini zegt hierover; “Ik denk dat het vooral een gebrek is aan kennis en dat is ook niemand kwalijk te nemen, want het onderwijssysteem en wat wij leren houdt die kennis ook achter. Er spelen heel veel factoren, want je hebt ook te maken met onderliggende spanningen tussen Hindostanen en Afro-Surinamers. Ook speelt naar mijn idee mee dat Hindostanen sneller het idee hebben van ‘we zijn niet negatief in de media, dus wij hoeven geen tegengeluid te geven’, het heeft niets met ons te maken en ik denk dat juist die bewustwording die eerste stap is.”

Wanneer wij ons er bewust van worden dat wij een gemeenschappelijke geschiedenis van onderdrukking kennen, dan kunnen we verbindingen met elkaar leggen om als gemeenschap vooruit te komen. Daarom zegt Pravini ook: “Het gaat me heel erg aan het hart, want ik maak deel uit van die gemeenschap, ik maak deel uit van die generatie.” Een vervolg op ‘Decolonizing the mind’ is ‘Indian History Month’, welke in juni 2015 zal gaan plaatsvinden, waarbij een maand lang aan de bijzonder moedige en vaak vergeten geschiedenis van onze voorouders een podium wordt geboden.

Pravini is verder als ambassadeur verbonden aan The Global Human Rights Defence. Daarnaast helpt ze ook graag andere artiesten bij het vinden van hun stem, door middel van het Sarnami Artist Network, waar Nederlands Hindostaanse artiesten ervaring, kennis en netwerken kunnen delen en deze artiesten ondersteund worden bij hun professionele ontwikkeling.

Reflecterend op haar muzikaal pad so far, zegt Pravini “ik wil gewoon datgene neerzetten zoals ik dat voor ogen heb en ik zou het leuk vinden als mensen het leuk vinden, maar mocht dat niet zo zijn, dan weerhoudt dat me niet. Ik sta echt voor mijn art, mijn kunst. Ik denk wel dat omdat muziek zo een goed bindmiddel is, het gebruikt kan worden om bewustwording te creëren en mensen bij elkaar kan brengen. We have to give back cause what good is a fortune if you can’t pay it forward.” 

Het nieuwe album van Pravini, Unexpected turn of events, is medio volgend jaar available.

E-mail adres: info@pravinimusic.com
Official website: www.pravinimusic.com
Twitter: www.twitter.com/pravinimusic
Facebook: www.facebook.com/pravinimusic